örn:
10.199.94.35     gn10109997.telkom.intra

Table

Contents

Oracle 10g veritabanını (Oracle websitesine ücretsiz üye olduktan sonra) şu linkten indirebilirsiniz:

http://www.oracle.com/technology/software/products/database/oracle10g/htdocs/10201linuxsoft.html

Öncelikle elinizde Oracle kurulumu için hazırladığınız, Linux işletim sistemi yüklü bir sunucu olduğunu varsayıyorum. Oracle Enterprise Linux’ı bir sisteme nasıl kuracağınızı “Oracle Enterprise Linux 5.1 Kurulumu” yazımda anlatmıştım. Şimdi bu sunucuya Oracle 10g veritabanını kuracağız.

İlk olarak sisteme “oracle” kullanıcısı olarak login olun. X Window Masaüstüne girdiğinizde, menüleri kullanarak bir terminal ekranı açın ve “su -” komutu ile root kullanıcısına geçin. root kullanıcısı olmamızın sebebi, sistemin root dizinine (/ dizini) oracle veritabanını kuracağımız dizini oluşturmak.

$ su -

1. mkdir /u01
2. chown oracle:oinstall /u01

u01 isimli dizini oluşturmak oracle’ın common practice’lerinden biridir. Oracle Flexible Architecture metodu, oracle ürünlerini bu şekilde isimlendirilmiş bir dizine kurmanızı tavsiye eder. İsterseniz siz başka bir isimde bir klasör (dizin) oluşturabilirsiniz.

Oracle 10g Installer, Redhat ile uyumlu olmasına rağmen Oracle Enterprise Linux dağıtımını uyumsuz bir Linux dağıtımı olarak görecektir. Installer’ın işletim sistemi kontrolünde hata vermemesi için, işletim sistemi adını değiştiriyoruz:

# echo redhat-4 > /etc/redhat-release

1. exit

root kullanıcısı ile yapacaklarımız şimdilik bu kadar. exit ile root kullanıcısından çıkıp, oracle kullanıcısının bash ayar dosyasını (.bashrc) değiştirmeye başlıyoruz:

Grafik ekranda (X Window – GNOME) çalıştığımız halde ben genelde editor olarak gedit gibi araçlar yerine, vi editörünü kullanırım. Bence Linux ile uğraşacaksanız “vi” editörüne alışmanız gerekli. Bununla ilgili küçük bir klavuz hazırlayacağım, ileri ki zamanlarda blogumda bulabilirsiniz.

İstediğiniz bir editör ile home/oracle/.bashrc(dikkat bashrc değil) dosyasını açıp içine şunları ekleyiniz

ORACLE_BASE=/u01/app/oracle; export ORACLE_BASE
ORACLE_HOME=$ORACLE_BASE/product/10.2.0/db_1; export ORACLE_HOME
ORACLE_SID=orcl; export ORACLE_SID
PATH=$ORACLE_HOME/bin:$PATH; export PATH

umask 022

Bu yaptığımız ayarların etkin olabilmesi için terminal penceresini kapatıp, yeni bir terminal açmamız gerekli. Bunu yaptıktan sonra download ettiğimiz oracle kurulum dosyasını unzip ile açıyoruz ve kurulum dosyalarının bulunduğu dizine geçiyoruz:

$ unzip
$ cd database

Bu ön hazırlıklardan sonra Java ile yazılmış olan Oracle Universal Installer’ı çalıştırıp, kurulumu gerçekleştirebiliriz:

$ ./runInstaller

Öncelikle karşımıza kurulumu nasıl yapacağımızı soran ekran geliyor:

Bu ekranda eğer basic installation‘ı seçersek, neredeyse hiç bir ayar yapmadan”Next’lere tıklayarak kurulumu tamamlayabiliriz. Ben daha ayrıntılı ayarlar yapabileceğim advanced installation‘ı seçip Next’e tıklıyorum.

Installer .bashrc’e girdiğimiz değerler sayesinde ORACLE_BASE bilgisini okuyup, bir inventory dizini seçecektir. Bu dizin, yüklediğimiz Oracle ürünleri ile ilgili bilgileri tutan dosyaları barındıracaktır. Varsayılan değerini kabul edip Next ile bir sonraki adıma geçiyoruz:

Oracle veritabanının hangi sürümünü (Enterprise veya Standard) kuracağımızı bu adımda seçiyoruz. İstersek “custom” seçeneği ile veritabanı birleşenlerini tek tek seçebiliriz.

Oracle veritabanı dosyalarının yükleneceği HOME dizinini seçiyoruz. Bu kısımda da her hangi bir şey yapmamız gerek olmayacak çünkü HOME dizinini .bashrc’de tanımladığımız ORACLE_HOME’dan alacak.

Bu adımda oracle universal installer (OUL), sistemin doğru olarak ayarlanmadığını (örneğin swap boyutu, kernel parametreleri vb.) kontrol ediyor. Ben bu kısımda bütün kontrollerin “Succeeded” olmasına dikkat ediyorum. Eğer OUL bu kontrollerde her hangi bir hata veya uyarı verirse, detayları “X requirements to be verified” yazısının altındaki textbox’da görebilirsiniz.

Şimdi kurulum sırasında veritabanı yaratılacak mı, yoksa bir ASM mi yaratılacak (ASM’ye ilerde değineceğim) yoksa sadece oracle yazılımı mı yüklecenecek onu şeçiyoruz. Eğer bu kısımda veritabanını yarat seçeneğini seçmezsek, ve sadece “software” kurulumu yaparsak, ilerde dbca (database configuration assistant) aracını kullanarak manuel olarak da veritabanı yaratabiliriz. Veritabanını yaratmasını istediğimizden, bu kısmı NEXT ile geçiyoruz.

Bu ekranda kuracağımız veritabanının tipini seçiyoruz. “Genel ihtiyaca” yönelik olanı, yani varsayılanı seçip Next’e basabiliriz. OLTP sistemler için “Transaction Processing”, veri ambarı uygulamaları için “Data Warehouse” ve ileri düzey planlama gerektiren veriabanları için “Advanced” seçeneğini işaretleyebilirsiniz.

Veritabanına vereceğimiz ismi ve veri tabanında kullanmak istediğimiz dil ayarlarını buradan seçiyoruz. Ben veritabanına isim olarak orcl verdim, zaten .bashrc dosyasında da ORACLE_SID değeri olarak orcl yazmıştım. Eğer veritabanı ismini değişik verecekseniz, .bashrc’de de değişiklik yapmayı unutmayın. Karakter kodlaması olarak WEISO8859P9′u seçebilirsiniz. Blogum ve Oracle kurslarında kullanılan örnek schemalara sahip olmak istiyorsanız “create database with sample schemas” seçeneğinin işaretli olmasına dikkat edin.

Bu ekranı next ile geçiyoruz. İstersek burada veritabanının erişebileceği bir SMTP sunucusunun adresini girip, veritabanında oluşan hatalarda, veritabanının bize email atmasını sağlayabiliriz.

Bu ekranda veritabanını hangi dizine yükleyeceğimizi seçiyoruz. Eğer ASM teknolojisini kullanmak istersek file system yerine onu seçebiliriz. Raw Devices artık pek kullanılmadığı için onu göz ardı edebilirsiniz. Bu ekranı next ile geçiyoruz.

Şimdilik otomatik yedekleme ile ilgili bir ayar yapmayacağımızdan, bu ekranı Next ile geçiyoruz.

Veritabanımızdaki 4 önemli user için tek tek veya hepsine birden şifre tanımlaması yapıyoruz. Sisteminizin güvenliği açısından bunları ayrı şifreler vermenizi öneririm, ama ben bu veritabanını test için kurduğumdan hepsine ortak şifre verdim.

Özet ekranında yaptığımız tüm seçimlerin bize raporu gösteriliyor. Eğer seçimlerinizde hata yoksa, “install” düğmesine basıp, dosyaların kopyalanmasını başlatıyoruz:

Dosyalar kopyalanıp, veritabanı yazılımı çalışmaya hazır hale geldikten sonra, dbca aracı çalışıp veritabanını yaratıyor:

Bu işlem bittikten sonra, yaratılan veritabanında oluşturulmuş schemaların şifrelerini değiştirebileceğimiz ekran geliyor, bu ekranı OK düğmesine tıklayarak geçebilirsiniz.

OK düğmesine basınca Linux ve Unix sistemlerinde kurulumun önemli adımlarından bir karşımıza geliyor.

OUL, oracle kullanıcısı olarak çalıştırıldığından root yetkisine sahip değil ve bizim bir terminal açıp, root yetkisi ile ekranda yeri belirtilmiş olan orainstRoot.sh ve root.sh dosyalarını çalıştırmamız gerekiyor. Bu scriptleri çalıştırmdan ekrandaki OK tuşuna basmayınız!

Daha önce yaptığımız gibi bir terminal açıp, bu iki scripti çalıştırıyoruz. Script bizden “local bin” dizinini istediğinde <ENTER>’a basıp varsayılan değeri kabul etmemiz yeterli. Bu işlemi tamamladıktan sonra terminal penceresini kapatıp, installerdaki OK tuşuna basıyoruz ve kurulum tamamlanıyor.

Veritabanın dbstart komutuyla açılabilmesi için, /etc/oratab dosyasında şu değişikliği yapıyoruz:

orcl:/u01/app/oracle/product/10.2.0/db_1:N

orcl:/u01/app/oracle/product/10.2.0/db_1:Y

Böylece instance başladığında Oracle, “orcl” veritabanını açacaktır. Veritabanını oracle kullanıcısı ile bağlanıp, dbstart ile çalıştırabilir ve dbstop ile kapatabilirsiniz. Bu iki komut sizden oracle’ı kurarken belirlediğiniz home dizinini isteyecektir. Biz .bashrc’ye bu bilgiyi girdiğimizden, bu iki komutu şu şekilde kullanabiliriz:

(konsolda oracle kurulu dizin içindeki bin klasörünün içine gittikten sonra)

$ ./dbstart $ORACLE_HOME
$ ./dbstop $ORACLE_HOME

Oracle 10g’nin Linux sürümünde bir bug var. Bu yüzden dbstart doğru çalışmıyor. Bunu düzeltmek için /u01/app/oracle/product/10.2.0/db_1/bin/dbstart dosyasını bir editör ile açıp,

ORACLE_HOME_LISTNER=/ade/vikrkuma_new/oracle

satırını bulun. Bu satırı,

ORACLE_HOME_LISTNER=$1

olarak değiştirin. Bu işlem sonrası artık dbstart $ORACLE_HOME komutu hatasız çalışacaktır. Linux ve Solaris sistemlerde, sistem reboot edildikten sonra, Oracle veritabanı otomatik başlamaz. Veritabanını ya manuel olarak açmanız ya da bu işlemi otomatikleştiren bir script yazmanız gerecektir. Otomatik olarak başlatmak içi şuna benzer bir script kullanabilirsiniz:

# chkconfig: 345 99 10

1. description: Oracle otomatik baslangic scripti.
2. # (C) 2008 Gokhan Atil – www.gokhanatil.com
3. ORACLE_HOME=/u01/app/oracle/product/10.2.0/db_1

ORACLE_USER=oracle
ORACLE_SID=orcl

export ORACLE_SID ORACLE_HOME

case “$1″ in
start)
su $ORACLE_USER -c $ORACLE_HOME/bin/dbstart $ORACLE_HOME

1.     su $ORACLE_USER -c “$ORACLE_HOME/bin/emctl start dbconsole”

;;
stop)

1.     su $ORACLE_USER -c “$ORACLE_HOME/bin/emctl stop dbconsole”

su $ORACLE_USER -c $ORACLE_HOME/bin/dbshut $ORACLE_HOME
;;

• )

echo “Kullanim: /etc/init.d/dbora start|stop veya service dbora start|stop”
exit 1
;;
esac

exit 0

Bu scripti root kullanıcı olarak /etc/init.d/ içinde “dbora” adıyla yaratın. İsmin dbora olması zorunlu değil ama genelde bu isim verilir. Dosya modunu 755 yapın (çalıştırıabilir dosya olsun) ve sonra chkconfig –add dbora komutunu çalıştırarak sisteme servis olarak tanıtın. Bu sayede sunucu açıldığında veritabanıda açılacaktır:

# cd /etc/init.d/

1. chmod 755 dbora
2. chkconfig –add dbora

Kurulum sırasında ve sonrasında yaşadığınız problemlerle ilgili sorularınızı bana sorabilirsiniz.

1) Kurmak istediğimiz işletim sistemine uygun olan kurulum dosyasını indirmelisiniz. 32bit ve 64bit ayrımın dışında, ayrıca Oracle 10g kurulum dosyaları “Windows Vista ve Windows 2008″ için farklı, Windows 2000/XP/2003 işletim sistemleri için farklıdır. Bütün bu dosyaları şu adresten indirebilirsiniz:

http://www.oracle.com/technology/software/products/database/index.html

2) Kontrol panele girip, “Regional and Language Settings”‘de dil ayarlarının hepsini İngilize  (A.B.D.) / English (United States) yapmalısınız. Eğer bunu yapmazsanız Universal Installer TNS ayarlarını düzgün yapılandıramıyor ve veritabanını yaratma kısmında sistem TNS bağdaştırıcısı ile ilgili hata veriyor.

3) RMAN, DataPump gibi araçları Enterprise Manager üzerinden çalıştırabilmek için, belirlediğimiz bir kulanıcının “Batch Job” olarak sisteme login olabilmesini sağlamalıyız.  Bunun için yönetimsel araçlarda “Local Security Policy” aracını çalıştırıp, “Local Policies >> User Rights Assigment >> Log on as a batch job” kuralına, bu kullanıcının adını yazıyoruz. Task Scheduler ile çalıştırılan joblar için bu ayarlamaya gerek yok, Task Scheduler zaten gerekli yetki atamasını yapacaktır.

4) Sisteme her zaman için bir statik IP verin. Eğer deneme için kurulum yapıyor ve bulunduğunuz ağda dinamik IP’ye sahip olma zorunluluğunuz varsa, sisteminize Microsoft loopback driver yükleyip, ona statik IP verebilirsiniz.

Olmazsa olmazlardan biri değil ama kurulum sırasında firewall ile ilgili uyarılar almak istemiyorsanız, firewall’u kapatınız.

Windows sistemlerde, reboot sonrası veritabanının otomatik başlatılması için her hangi bir işlem yapmanıza gerek yok. Oracle kendini servis olarak sisteme tanıtacağından herşey otomatik olarak işleyecektir.

Sometimes it is necessary to add more swap space after installation. For example, you may upgrade the amount of RAM in your system from 64 MB to 128 MB, but there is only 128 MB of swap space. It might be advantageous to increase the amount of swap space to 256 MB if you perform memory-intense operations or run applications that require a large amount of memory.

You have two options: add a swap partition or add a swap file. It is recommended that you add a swap partition, but sometimes that is not easy if you do not have any free space available.

To add a swap partition (assuming /dev/hdb2 is the swap partition you want to add):

1. The hard drive can not be in use (partitions can not be mounted, and swap space can not be enabled). The easiest way to achieve this it to boot your system in rescue mode. Refer to Chapter 8 for instructions on booting into rescue mode. When prompted to mount the filesystem, select Skip.

   Alternately, if the drive does not contain any partitions in use, you can unmount them and turn off all the swap space on the hard drive with the swapoff command.

2. Create the swap partition using parted or fdisk. Using parted is easier than fdisk; thus, only parted will be explained. To create a swap partition with parted:
   • At a shell prompt as root, type the command parted /dev/hdb, where /dev/hdb is the device name for the hard drive with free space.
   • At the (parted) prompt, type print to view the existing partitions and the amount of free space. The start and end values are in megabytes. Determine how much free space is on the hard drive and how much you want to allocate for a new swap partition.
   • At the (parted) prompt, type mkpartfs part-type linux-swap start end, where part-type is one of primary, extended, or logical, start is the starting point of the partition, and end is the end point of the partition.

     	Warning
     	Changes take place immediately; be careful when you type.

   • Exit parted by typing quit.
3. Now that you have the swap partition, use the command mkswap to setup the swap partition. At a shell prompt as root, type the following:
   

   mkswap /dev/hdb2

4. To enable the swap partition immediately, type the following command:
   

   swapon /dev/hdb2

5. To enable it at boot time, edit /etc/fstab to include:
   

   /dev/hdb2 swap swap defaults 0 0

   The next time the system boots, it will enable the new swap partition.

6. After adding the new swap partition and enabling it, make sure it is enabled by viewing the output of the command cat /proc/swaps or free.

To add a swap file:

1. Determine the size of the new swap file and multiple by 1024 to determine the block size. For example, the block size of a 64 MB swap file is 65536.
2. At a shell prompt as root, type the following command with count being equal to the desired block size:
   

   dd if=/dev/zero of=/swapfile bs=1024 count=65536

3. Setup the swap file with the command:
   

   mkswap /swapfile

4. To enable the swap file immediately but not automatically at boot time:
   

   swapon /swapfile

5. To enable it at boot time, edit /etc/fstab to include:
   

   /swapfile swap swap defaults 0 0

   The next time the system boots, it will enable the new swap file.

6. After adding the new swap file and enabling it, make sure it is enabled by viewing the output of the command cat /proc/swaps or free.

deploy edeceğimiz Server(bpel serverı kullanma hata alırsın admin server a deploy yapmalısın)’ın protocol tab ı altında enable tunneling aktif hale getirilmeli aksi takdirde hata alırsınız.

Daha sonra jdeveloper da connection tabında application serverımızın ayarlarında portu admin serverın portu(bende 8001) olarak ayarlıyoruz.
en son olarakta …….-mapping.xml dosyası içindeki gereksiz deploy sırasında hata veren veri tipini silerek tekrar deploy ediyoruz ve sorunsuz bir şekilde çalıştırıyoruz.
]]> http://weblogic92.wordpress.com/2009/03/27/weblogic-92-web-service-deploy-etme/feed/ 0 weblogic92